سلام

اگه میتونستم برگردم به دوران بچگی ، مثلا به دوره ۱۵ سالگیم :

-     بیشتر میخندیدم ، با تمام وجودم میخندیدم ، اصلا عربده میکشیدم و میخندیدم ، به تلافی همه گریه هایی که قرار بود بعدها کنم .

-          شیشه های بیشتری میشکستم ، و فرار هم نمیکردم . می ایستادم همونجا تا صاحب خونه بیاد .

(کارمون شده بود با سنگ شیشه خونه هارو شکستن و فرار کردن ، و یا چسب چسبوندن رو زنگ در خونه مردم و در رفتن .

ولی هیچ وقت نمی ایستادیم ، تا ببینم نتیجه کارمون چی شده . خیلی دلم میخواست یه بار نتیجه اش رو هم میدیدم) .

-     به چشمای سیاه اون دختر قشنگ ۱۴-۱۵ ساله ای که هر روز میومد توی مغازه و همه اش جنس هارو قیمت میکرد ، ولی چیزی نمی خرید ، نگاه میکردم و ازش می پرسیدم چرا هر روز میاد و جنس هارو هی قیمت میکنه ؟

(فکر کنم قیمت هارو از من بهتر حفظ کرده بود ، چون هر رو ز میومد و قیمت یه سری جنس رو میپرسید و به چشمام نگاه میکرد .

همیشه دلم میخواست بدونم چرا ؟

کاش میدونستم) .

-     هیچ وقت به باشگاه نمیرفتم . آخه همه اش به این و اون نگاه میکردم و وزنه میزدم ، و وزنه ها اونقدر سنگین بودن که به پاهام فشار اومد ، ولی کلی دوا و درمون بعدش .

(اون موقع مثل الان نبود که مربی باشه و راهنمایی کنه . چهار دمبل و هالتر اون وسط بود و هر کس میخواست باهاشون ورزش میکرد ، بدون اینکه راه و روش درست و غلط رو بدونه .

منم که چیزی نمیدونستم ، فکر میکردم هر چی وزنه سنگین تر باشه ، بهتره .

و پدر خودم رو درمی آوردم) .

-          واسه یه بار هم که شده ، بر میگشتم و به همسایه ها – خصوصا زن های همسایه – میگفتم : چرا اینقدر فضولی میکنن ؟

چرا به جای اینکه به تربیت بچه های خودتون برسین ، همه دوست دارین که فقط من درست تربیت بشم ؟

(نمیدونم چرا همیشه کارهای من رو مو به مو به پدر و مادرم گزارش میکردن . جالبه که تمام اون کارهارو به همراه بچه های خودشون انجام میدادیم ، ولی انگار بچه های خودشون اصلا مهم نبودن ، و فقط کار من باید گزارش میشد .

واقعا چرا ؟؟؟) .

-          اون روزه که توی باتلاق داشتم غرق میشدم ، داد میزدم و کمک میخواستم .

(یه روز ظهر زمستون با یکی از دوستام از مدرسه برمیگشتیم – جنوب تهرون بودیم – سر راهمون یه شبه باتلاقی بود که روش یخ زده بود . ما هم رفتیم رو یخها و سر خوردن . وسطاش که رسیدیم ، یخها شکستن و ما تا خرخره رفتیم توی لجن .

داشتیم خفه میشدیم ، دوستم هی داد میزد کمک ، کمک . ولی من روم نمیشد که داد بزنم . بالاخره یه ماشین که از جاده رد میشد مارو دید و اومدن ما رو کشیدن بیرون ، در حالیکه چیزی نمونده بود که دنیا بی زگیل بشه .

یکی از مسافرا که ما رو آوردن بیرون – و خانوم نسبتا محترمی هم بنظر میومد – به من گفت : تو چرا داد نمیزدی ؟

گفتم خجالت کشیدم .

گفت : خاک بر اون سرت ، داشتی میمردی ، روت نمیشد کمک بخواهی ؟

تازه یادم میاد که اون روز از ساعت ۱ تا حدود ۶ که هوا تاریک میشد ، با همون لباس های سراسر خیس ، یه گوشه ایستادم و خونه نرفتم ، تا یه وقتی کسی من رو اونجوری نبینه)

-          نامه ای رو که فرشته بهم داده بود ، میخوندم .

(آخه اون نامه رو هیچ وقت نخوندم ، وقتی که نامه رو بهم داد ، اونقدر ترسیده بودم که همینکه چند قدم از خونه شون دور شدم ، نامه رو – بدون خوندن – مچاله کردم و انداختمش توی جوی آب) .

حیف ... .

نوشته شده توسط زگیل خان در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386 | موضوع: