سلام

توضیح :

نمیدونم جریان اون دو تا پشه یادتون هست یا نه .

به هر حال این موضوع که قصه اون پشه ناقص موند و زگیل خان هم دیگه در قید حیات نیستش که ادامه اش بده ، من رو خیلی عذاب میداد . به همین خاطر دائم بین وسایل زگیل خان میگشتم تا از بقیه جریان اون پشه خبردار بشم . تا اینکه بطور اتفاقی موقع غسل دادن زگیل خان ، دیدم که یه قسمت از ادامه داستان رو روی بدن زگیل خان خالکوبی کردن . با خوشحالی از رو نوشته ها یادداشت برداشتم و برگشتم با این فکر که حالا میدونستم کجا باید دنبال داستان بگردم .

یه تیکه از داستان هم روی تشک زگیل خان گلدوزی شده بود ، دو سه قسمت دیگه رو روی دستمال توالت های اون مرحوم پیدا کردیم و .... .

خلاصه اینکه بعد از کلی گشتن تونستم تمام داستان رو از جاهای مختلف پیدا کردم . منکه یک سوم موهام رو در فراغ زگیل خان کنده بودم و یک سومش در عزای اون مرحوم سفید شده بود ، این یک سوم بقیه رو هم در راه پیدا کردن ادامه داستان دو پشه سفید کردم .

به هر حال اینم ادامه داستان پشه و بهشت :

اولا از پشه اول دیگه نمیگم چون اون با خیال راحت توی جهنمش بود ، کلی دوست و آشنا پیدا کرده بود و مشغول عشق و حالش بود .

اما پشه پرهیزگار همچنان مشغول گریه و زاری بود .

روزها گذشت و پشه بيچاره زانوي غم بغل گرفته بود و حسرت گذشته ها رو ميخورد . اما كسي حواسش به پشه نبود . حتي خدا هم اونقدر سرگرم اوليا و نزديكانش بود كه اصلا يادش نبود يه پشه اي هم توي بهشتش داره ، چه برسه به اينكه از درد پشه خبر داشته باشه .

اون 25 تا حوري پشه هم كه ديدن پشه كاري بهشون نداره ، يواشكي در رفتن و خودشون رو قاطي حوري هاي بقيه ساكنين بهشت كردن (آخه اونا هم دل داشتن) .

سالها گذشت .

يه روز خدا كه ميخواست بره به مهموني يكي از اوليا ، از كنار خونه پشه عبور ميكرد كه يه صداي ناله اي ميشنوه اما هر چي نگاه ميكنه ميبينه كه كسي نيست . كمي هول برش ميداره و با خودش ميگه : يعني چي ؟ اينجا فقط من حق دارم غيب بشم . اين كيه كه بدون اجازه من غيب شده و فقط صداش مياد . پس بلافاصله رئيس گارد بهشت رو احضار ميكنه و بهش ميگه : جريان اين ناله و زاري چيه ؟

رئيس گارد هم كمي فكر ميكنه و بعدش جواب ميده : ببخشين خدا جون ، الان يادم اومد ، اين ناله يكي از بندگان برگزيده بهشته .

خدا در حاليكه شديدا عصباني شده بوده ميگه : يكي از بندگان برگزيده من ناله ميكنه و من خبر ندارم ؟ زود بگو ببينم اون كيه ؟

رئيس گار ميگه : اون يه پشه است و بعد تمام داستان پشه رو براي خدا تعريف ميكنه .

خدا ميگه كه : يعني اين پشه نيشش رو ميخواد ؟

رئيس گارد ميگه : بله قربان . اون نيشش رو ميخواد فقط براي اينكه يك بار مزه نيش زدن رو امتحان كنه .

خدا میگه بزار خودم باهاش صحبت کنم . حرف منو قبول میکنه .

ولی پشه در حالیکه گریه میکرد میگفت :

خداجون من فقط میخوام یه بار امتحان کنم و ببینم این نعمتی که تو بهم دادی و دائم منتش رو سرم میزاری چیه و استفاده از اون چه مزه ای داره . فقط همین .

هر چی خدا گفت که دیگه امکانش نیست و هر چی نگهبانهای گارد خدا به پشه چشم غره رفتن ، فایده ای نداشت . و خدا که دلخور شده بود ، راهش رو گرفت و رفت .

سالها گذشت ولی پشه همچنان گریه و زاری میکرد .

کم کم کار به جایی رسید که عابرین هم دلشون برای پشه می سوخت و میگفتن :

کاش خدا یه فکری به حال این پشه میکرد .

و باد این حرفها رو به گوش خدا میرسوند . و خدا هر روز عصبانی تر و عصبانی تر میشد .

یه روز خدا بدون نگهباناش ، از بارگاهش اومد بیرون و اینور و اونو سر زد . وقتی رسید به خونه پشه دید که همچنان صدای ناله میاد .

خدا که دیگه حسابی کفرش در اومده بود ، یه نگاهی به دور و برش کرد و یهو پاشو گذاشت روی پشه و محکم لهش کرد . چنان لگدش کرد که پشه با زمین یکی شد و حتی کوچکترین اثری هم ازش نموند .

این بار پشه واقعا مرده بود و دیگه نه برزخی بود و نه صور اسرافیلی که زنده اش کنه .

رهگذرها که از اونجا رد میشدن ، می دیدن خدا نشسته و گریه میکنه .

جلو میرفتن و میپرسیدن خدایا چرا گریه میکنی ؟

و خدا در حالیکه زار زار گریه میکرد ، میگفت : نمیدونم کی این پشه طفلکی رو لگد کرده و کشته .

اون روز هر کس که از اون خیابون رد مییشد و قصه رو میشنید با خودش میگفت :

چقدر این خدا مهربونه ، که اینقدر دلش واسه پشه ای که به چشم نمیاد هم ، میسوزه .

پایان داستان دو پشه .

يه پرانتز كوچولو :

ضمنا وبلاگ جهنم هم راه اندازی شد . اگه علاقمند به جهنم هستین ، خوشحال میشم شما رو توی جهنم هم ببینم .

نوشته شده توسط زگیل خان در دوشنبه هفتم اسفند 1385 | موضوع: